دلم بی قرار و گلاویز ِ هیچبه جا مانده از قعر پاییز ِ هیچ
نمی فهمم این راز سر بسته را
شدم شکل یک جام لبریز ِ هیچ
پر از هیچ و پوچم، پر از گیج و گول
پر از زخمهای نمک ریز ِ هیچ
به چشم تو وقتی گره می خورم
فقط مات و مبهوتم و هیز ِ هیچ
نه شیخم نه شاهد، ولی شاعرم
ترک خورده ی گردن آویز ِ هیچ...
